Reizen zonder decorum

Een voordeel van fietsend reizen is dat je meer mee kunt nemen dan backpackend. Een nadeel van fietsend reizen is dat je minder mee kunt nemen dan road trippend. Momenteel hebben we zo’n 40 kilo bagage bij ons verdeeld over twee fietsen. Voor we vlogen heb ik me drukker gemaakt om alles wat ik wel en niet mee kon nemen dan over of het fysiek wel haalbaar zou zijn, deze trip. Ik vergeleek paklijsten uit onze Bijbel met die van andere avonturiers. Het leidde tot een functioneel bundeltje bagage met regenjack, merinowol en teva’s als hoofdbestanddelen.

Warm: check.

Koel: check.

Fietsproof: check.

Charmant: … uhm…?

Charme in een fietstas

IJdelheid is een zonde waaraan ik me schuldig maak. Ik houd van frivoliteit, vrouwelijkheid of dat wat ik ook wel ‘decorum’ noem. Dat combineert slecht met bovengenoemde beperkte bepakking want in reisland komt ‘praktisch’ in het alfabet ruimschoots voor ‘charmant’. Hoe doen andere reizigers met mijn afwijking dat? Het lijkt erop dat iedereen verstandig is; de grootste uitspatting die ik op een online paklijst heb gevonden is mascara. Ik kan toch niet de enige reiziger zijn die zich een likje nagellak wenst?

Bijval komt soms uit onverwachte hoek.

Alexine Tinne met een deel van haar huishouding, ca. 1860.

Tinne & de rest

Hierboven zie je Alexine Tinne, de eerste westerse vrouw die centraal Afrika bezocht. Dat deed ze in 1860, ongetrouwd, fotograferend en – wat me nog het meest boeit – met een bont gevolg van meer dan 200 personen. Naast haar moeder en tante nam ze dienstmeisjes, koks, artsen en draagslaven mee: “We worden elk gedragen door vier negers. We hebben er elk twaalf, zodat ze om beurten kunnen uitrusten (…) We hebben nu 120 negers voor onze persoonlijke bagage.” (bron).

Vanzelfsprekend tors je met zo’n karavaan ook veel bepakking mee. Naast kisten geldstukken – met dank aan een gigantische erfenis van papa – en proviand veroorloofde Alexine zich ook decorum:

De dames Tinne namen veel spullen mee, waaronder een porseleinen servies en zilveren bestek. Ook het loodzware ijzeren ledikant van Alexine Tinne werd overal mee naartoe gesleept. Bovendien wilden zij en haar moeder soms enkele dagen op één plek blijven om uitstapjes te maken en kwamen de dagen altijd langzaam op gang omdat zij veel tijd nodig hadden voor hun toilet en het ontbijt. (bron)

Deze opsomming klinkt zo absurd verwend dat je haast vergeet dat de expedities van Tinne geen pleziertripjes waren. Tijdens haar reizen kreeg ze te maken met fikse tegenslagen. Ze werd ziek, de voorraden raakten op, er vielen doden in haar gezelschap en uiteindelijk kostte haar avontuurlijke inborst haar het leven. In 1869 werd ze bij een overval op haar kampement in Libië vermoord.

Ik ben gerustgesteld. Ondanks dat Tinne een eindeloos spannender trip maakte, nam ze ook eindeloos meer onnodig comfort mee. Tijdens het inpakken heb ik mezelf die mascara en één onpraktisch kledingstuk voor de mooi toegestaan. Jan Willem complementeerde deze opsmuk met een zijden sjaal in knalkleuren: ziehier mijn meest frivole outfit.

De versie zonder en met decorum, let vooral op de veelzijdige Teva-sandaal…

Dat is toch stukken minder exorbitant dan de avontuurlijke Tinne anderhalve eeuw geleden.